Om de Wet goed te begrijpen, is het wenselijk enigszins bekend te zijn met de geschiedenis. Het hier in vogelvlucht geschiedkundige resumé, behandelt de voornaamste wettelijke bepalingen op het gebied van de jacht op grofwild vanaf 1814.

Jagt en Visscherij d.d. 11 juli 1814 no. 29
De voorloper van de regelingen op het gebied van de jacht, was de wet houdende bepalingen op het stuk der Jagt en Visscherij.
Het jagen op grofwild (herten, reeën en hinden) is zonder een speciale permissie verboden. Verbodsbepalingen zoals het jagen op zon- en feestdagen en gedurende de periode tussen zonsondergang en zonsopgang waren toen ook al van kracht. Het openen van de jacht zal 'door den Opperhoutvester, in overleg met de provinciale staten worden geregeld'. De secretarissen van Staat voor de Binnenlandse Zaken en voor Financiën werden belast met de uitvoering van de wet. U ziet, ten aanzien van de inhoud is er in de nieuwe Flora- en Faunawet niet veel veranderd, met uitzondering van het feit dat in de Jachtwet van 1814 voor een geschoten wolf ƒ 25,- en voor een wolvin ƒ 30,- werd betaald.

Jagtwet d.d. 6 maart 1852 no. 47
Jagtwet van 6 maart 1852 no.47 bevat wat nadere uitwerkingen van de wet van 1814 en gaat ook wat verder met soortenbeschrijving. Gedeputeerde Staten dienen jaarlijks de openings- en sluitingstijden te bepalen. De Commissaris der Koningin in de provincie doet daarvan aankondiging, ten minste acht dagen voor de opening en sluiting. Tevens werd bepaald 'naar mate de wildstand of plaatselijke omstandigheden zulks vereisen, of de jacht op enige wildsoort niet geopend dan wel beperkt moet worden' en hoeveel stuks grofwild van het mannelijk of vrouwelijk geslacht en hoeveel hazen op één dag, door één jager en bij drijfjachten door alle jagers tezamen mogen worden geschoten. De wolven worden niet meer vermeld maar voor een geschoten moervos werd ƒ 1,50 betaald. Ideaal was dat de Minister van Binnenlandse Zaken de bevoegdheid werd gegeven om 'jagt en visscherij-opzieners' aan te stellen en te ontslaan. Dit gold ook om in het belang van de grondeigenaren onbezoldigde opzieners aan te stellen en te ontslaan. Van alle opgelegde boeten kwam twee derde in 's Rijks schatkist terecht en één derde aan het fonds 'tot onderstand van bejaarde en gebrekkige Jagt- en Visscherij-opzieners, hun weduwen en wezen'. Aan de jachtopzichters kan een premie worden toegekend voor elke bekeuring, door een veroordeling gevolgd. (Bijna analoog aan de huidige verkeerswet overtredingen. Hoe meer PV's des te groter de promotiekans!)

Jagtwet d.d. 13 juni 1857 no. 87
Een herziening van de voorgaande wet waarbij vooral de strafmaatregelen tegen overtredingen
nader zijn uitgewerkt, alsmede een verbod 'tot het houden van klopjachten op grofwild'.
Daarna volgen een reeks wetswijzigingen en -aanvullingen. Zo werd bijvoorbeeld bij wet van 14 juli 1904 no. 148 het gebruik van kunstlicht verboden.
Bij wet van 6 oktober 1908 no. 311 wordt 'de jagt en de visscherij' gescheiden.
Vijf Koninklijke Hoogheden hebben - na gemeenschappelijk overleg met de Staten Generaal, van Jagtwet tot Flora- en Faunawet - al deze wetten goedgevonden en verstaan, te weten: Willem, Emma, Wilhelmina, Juliana en Beatrix.

Jachtwet d.d. 2 juli 1923 stb. 381
In deze wetswijziging werden wettelijke bepalingen in het belang van de landbouw vooropgesteld, ter voorkoming van wildschade. De heerlijke jachtrechten kwamen te vervallen. De provinciale wildschadecommissies deden hun intrede.

In de Jachtbepaling 1939 is bepaald dat de jacht is geopend:

 

Alle provincies,
m.u.v. Groningen/Friesland

 
Groningen/Friesland

Reebokken

van 29 jul 1939 t/m 19 aug 1939
van 14 okt 1939 t/m 11 nov 1939

van 14 okt 1939 t/m 11 nov 1939

Reegeiten

van 14 okt 1939 t/m 11 nov 1939

van 14 okt 1939 t/m 11 nov 1939

En op reekalveren (reeën die in de loop van het kalenderjaar zijn geboren) in de gemeenten Vorden, Warnsveld en Gorssel van 14 oktober 1939 tot en met 11 november 1939. Reekalveren jagen is in de rest van Nederland in 1939 verboden.

Tot het inwerking treden van de jachtwet 1954 (15-6-1955) was de laatste beschikking met betrekking tot de opening en sluiting van de jacht nog van kracht. In de jachtwet 1954 (15-6-1955) was bepaald dat de jacht op reebokken werd geopend vanaf 25 juli 1955 tot 11 augustus 1955.

Jachtwet d.d. 3 november 1954 stb. 523
Het doel van deze wet was om nieuwe bepalingen vast te stellen inzake de jacht en regelingen te treffen met betrekking tot schade door wild en het behoud van de wildstand. Opening en sluiting van de jacht werden - gehoord de jachtraad - centraal geregeld en het jachtfonds werd ingesteld.

Na het inwerking treden van de Jachtwet per 15 juni 1955 werden maatregelen getroffen, die een goed functionerend beheer van onder andere de reeën populatie beoogden. Zowel de bepalingen van het gebruik van wapens en munitie (21-6-1955) als het zogenaamde wildmerkensysteem (12-1-1956) werden in overleg met een aantal vooraanstaande grofwildjagers ingevoerd.
Daarna werd de jacht op reeën - in overleg met de jachtraad - niet meer geopend en werd in 1956 overgegaan tot een vergunningstelsel en een daarbij horend merkensysteem. Vanuit de toenmalige directie Faunabeheer werd besloten, dat ervan moest worden uitgegaan dat het verantwoorde beheer van reeën slechts kon plaats vinden door een planmatige en gecoördineerde aanpak. Jachtwet d.d. 8 juni 1977 stb. 387
Deze wetswijziging werd het jachtexamen ingevoerd en bij Koninklijk Besluit van 8 maart 1978 werden de eisen waaraan het jachtexamen moest voldoen, gepubliceerd. Door het volgen van de cursus jachtopleiding werd de kandidaat voor het examen het nodige bijgebracht, zodat de beginnende jagers al redelijke kennis over het wild inclusief reeën kregen. De geslaagde kandidaat zal echter ontdekken dat dat niet voldoende is.

Flora- en Faunawet d.d. 25 mei 1998 (Ltb. 1998, 402)
Deze wet treedt in de plaats van de Jachtwet 1954, de Vogelwet 1936, de Wet Bedreigde Uitheemse Dier- en Plantensoorten en hoofdstuk 5 van de Natuurbeschermingswet (resterende plant- en diersoorten). De Flora- en Faunawet bevat eigenlijk een samenhangend stelsel van regels voor de bescherming van inheemse en uitheemse dier- en plantsoorten.

Deze wet was een zogenaamde raamwet. Dit betekent dat een aantal zaken worden geregeld door regels die bij Algemeen Maatregel van Bestuur (AMvB) en door Ministeriële Beschikkingen (M.B.'s) onder de Wet worden gehangen. Daardoor kan sneller ingesprongen worden op ontwikkelingen. De kern van de Flora- en Faunawet bestaat namelijk uit een stelsel van verbodsbepalingen waarop ontheffingen mogelijk zijn.

Deze bepalingen zijn erop gericht om te voorkomen dat handelingen plaatsvinden die sommige dier- en plantensoorten zouden kunnen bedreigen. In de wet worden grootheden genoemd als intrinsieke waarde, meer soorten onder bescherming, geen uitoefening van de jacht in bepaalde natuurgebieden en decentralisatie van bevoegdheden.

Bron: Capreolus, Auteur: (voormalig hoofdambtenaar van Directie Faunabeheer van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Visserij , red.)

Wet natuurbescherming (16 december 2015)
Wet natuurbescherming

Vanaf 2015 vervangt de Wet Natuurbescherming diverse wetten waaronder de Flora- en Faunawet. Om op het gebied van natuurbescherming te komen tot een integraal en vereenvoudigd wettelijk kader voor het behoud van de biologische diversiteit en een duurzaam gebruik van de bestanddelen daarvan en ter uitvoering van richtlijn 92/43/EEGvan de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PbEG 1992, L 206), richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (PbEU 2010, L 20) en diverse verdragen inzake de biologische diversiteit en de bescherming van bedreigde dier- en plantensoorten en hun natuurlijke leefomgeving;

Vanaf de komst van de voorganger van de Wet natuurbescherming, de Flora- en Faunawet, bestaat voor de wet de term grofwild niet meer. Veel dieren die daar toen onder vielen zoals de reeën, zijn beschermde dieren geworden. Het beheren van de populatie reeën door ze te doden is nu alleen nog mogelijk op basis van een provinciale ontheffing of aanwijzing. De wettelijk verantwoordelijkheid voor het beheer van reeën ligt nu bij de overheid. Zij bepaalt de invloeden op het ree. Daarbij spelen enorm veel zaken.

Onderwerpen over samenleven en regelgeving rond reeën

Daarmee is de verantwoordelijkheid van de jachthouder voor de instandhouding van deze diersoort vervallen. Voor het beheer van soorten en de bestrijding van schade stellen provincies faunabeleid vast. De uitvoering van dat beleid gaat op basis van faunabeheerplannen.

Gedeputeerde Staten (GS) kunnen het beheren van de populatie reeën toestaan. Dat doen zij op basis van bijzondere vrijstellingen, ontheffingen en vergunningen, artikelen 67 en 68 van de Flora- en faunawet. Dat kan alleen worden toegestaan in aan één gesloten gebieden van ten minste 5 000 hectare op basis van een voor die gronden geldig faunabeheerplan. De eisen aan het faunabeheerplan vragen aan uitvoerders van dat plan een gedegen onderbouwing van de maatregelen.

De gegevens voor de faunabeheerplannen komt vooral uit gegevens verzameld door grondeigenaren en faunabeheerders.

Het ree is binnen een eeuw van nagenoeg vogelvrij beest tot beschermde diersoort geworden.

Met de komst van de jachtwet van 1954 werden nieuwe bepalingen vastgesteld inzake de jacht en regelingen getroffen met betrekking tot schade door wild en het behoud van met name genoemde wilde diersoorten, het wild, in Nederland. Opening en sluiting van de jacht werden, in overleg met de jachtraad, centraal geregeld en het jachtfonds werd ingesteld.

Na het inwerking treden van de Jachtwet, per 15 juni 1955, werden de regels voor beheer van de reeënpopulatie verder uitgewerkt. Zo werden de bepalingen van het gebruik van wapens en munitie (21-6-1955) als het wildmerkensysteem (12-1-1956), in overleg met jagers, ontwikkeld. Daarna werd de jacht op reeën - in overleg met de jachtraad - gesloten en werd, in 1956, overgegaan tot een vergunningstelsel en een daarbij horend merkensysteem.

Het ree wordt nu beschermd door de Wet natuurbescherming (16 december 2015): Paragraaf 3.3. Beschermingsregime andere soorten.  Deze wet vervangt met ingang van 1 januari 2017 het tot dan wettelijk stelsel voor de natuurbescherming, zoals neergelegd in de Natuurbeschermingswet 1998, de Flora- en faunawet (2004) en de Boswet. De Wet Natuurbescherming regelt allereerst de taken en bevoegdheden ten behoeve van de bescherming van natuurgebieden en planten- en diersoorten. Daarnaast bevat het bepalingen over de jacht en over houtopstanden en somt deze de overige regelgeving op die het ree direct kunnen beschermen.

En zijn er regels gesteld aan het gebruik van wapens en munitie bij het doden van reeën. Bovendien wordt het omgaan met al dan niet dode reeën geregeld in de vorm van hygiëne voorschriften.

  1. Vermelding als beschermde diersoort in de Wet Natuurbescherming (2016)
  2. Het beheer, geven van ontheffingen, is overgedragen aan de provincies
  3. Op de Rode Lijst Nederlandse zoogdieren (1994) is het ree aangemerkt als; niet bedreigd.
  4. Het ree wordt in de Conventie van Bern (1982): bijlage 3 genoemd
  5. De leefomgeving van het ree wordt niet specifiek vermeld in de Habitatrichtlijn (1992)

Inmiddels verloopt het beschermen en beheren van reeën voor de reeën zo goed dat jagers de nu benodigde bureaucratie efficiënter willen maken. Waardoor er meer tijd is om het beheer uit te voeren daar waar het hoort buiten in de natuur. Men pleit voor plaatsen op de wildlijst.

Doneer
Stelt u dit prijs? Dan geven we u graag in overweging ons een bijdrage in de onkosten te schenken, op:
NL88 RBRB 0706 6041 64
of via

PayPal, de veilige en complete manier van online betalen.

Share


www.over-reeen.nl
0575-556717
Prins Clauslaan 6
7251 AS te Vorden, Nederland

ContactTwitterFacebook
Bank: NL88 RBRB 0706 6041 64
KvK-nr: 58588892

Logo Kenniscentrum Reeën

Cookies instellen